Oczyszczanie z metali ciężkich stosowane jest w celu usunięcia szkodliwych substancji z naszego organizmu. Wysoki poziom w środowisku takich związków jak rtęć, ołów, aluminium czy arsen i ich wpływ na człowieka może spowodować ostrą lub przewlekłą toksyczność. To z kolei może prowadzić do uszkodzenia lub pogorszenia się stanu psychicznego, funkcji ośrodkowego układu nerwowego i uszkodzenia organów wewnętrznych. Długotrwały wpływ metali ciężkich na organizm człowieka może prowadzić do problemów fizycznych takich jak szybsze pojawienie się procesów zwyrodnieniowych, upośledzenia układu mięśniowego czy układu nerwowego. To z kolei może przyspieszyć wystąpienie choroby Alzheimera, Parkinsona i stwardnienia rozsianego (SM).
Postać metalu może decydować, który organ będzie zaatakowany. Na przykład rozpuszczalna w tłuszczach rtęć pierwiastkowa albo w postaci związku rtęcioorganicznego niszczy mózg i układ nerwowy, a jon Hg2+ może atakować nerki. Również toksyczne oddziaływanie kadmu związane jest głównie z jego występowaniem w organizmie w postaci wolnych jonów kadmowych. Wiążą się one z atomami siarki, wodoru i tlenu, powodując zaburzenia różnych cykli metabolicznych. Kadm został zaliczony do pierwiastków o działaniu rakotwórczym, potwierdzone jest również działanie embriotoksyczne i teratogenne. Obserwuje się znaczną selektywność w wiązaniu metali do tkanki. Toksyczny ołów i radioaktywny radon gromadzą się w tkance kostnej, natomiast nerki i wątroba gromadzą głównie kadm i rtęć.
Ołów wchłaniany jest do organizmu człowieka głównie przez drogi oddechowe i skórę, w mniejszym stopniu przez układ pokarmowy. Zatrucia ostre są rzadko spotykane, a zatrucia przewlekłe dotyczą przede wszystkim układu pokarmowego i nerwowego. Szczególnie toksycznie oddziałuje na układ nerwowy ludzi młodych, u których bariera krew – mózg nie jest jeszcze dobrze wykształcony.
Cynk spełnia w organizmie człowieka bardzo istotne funkcje, takie jak: tworzenie enzymów regulujących metabolizm białek i węglowodanów czy regulacja pracy układu krwionośnego, rozrodczego i kostnego. Jego nadmiar jest jednak szkodliwy dla zdrowia. Przy wysokich stężeniach odkłada się w nerkach i wątrobie, a także powoduje niedokrwistość, przez co obniża przyswajalność innych pierwiastków, takich jak: żelazo, fosfor, miedź i wapń. Uważany jest również za czynnik rakotwórczy.
Chrom w przyrodzie występuje w dwóch postaciach – jako Cr(III) oraz Cr(VI). Chrom w niewielkich ilościach jest niezbędny dla życia, spełnia istotną funkcję w przemianach metabolicznych glukozy, niektórych białek i tłuszczów. Wchodzi także w skład niektórych enzymów i stymuluje działalność innych. Jednak przekroczenie stężeń fizjologicznych, zwłaszcza w przypadku Cr(VI), jest czynnikiem alergicznym, a nawet rakotwórczym. Absorbują się one bowiem do krwiobiegu poprzez płuca. Związki chromu uszkadzają układ pokarmowy, powodują zmiany skórne, wykazują działanie mutagenne, embriotoksyczne i teratogenne6.
Związki rtęci należą do najbardziej toksycznych. Do nieorganicznych związków mogących stwarzać szczególne zagrożenie dla zdrowia należą: chlorek rtęciowy (HgCl2 – sublimat), cyjanek rtęciowy Hg(Cn)2 i siarczek rtęciowy (HgS – cynober). Rtęć jest trucizną enzymatyczną i przy stężeniach przekraczających dopuszczalne normy wywołuje uszkodzenia komórek.
Jak pozbyć sie metali ciężkich z organizmu dowiesz się na konsultacji usług medycyny ekologicznej.