Aloes jest bogatym źródłem enzymów roślinnych i polifenoli. Aloes znany był w starożytności i już wtedy wykorzystywano jego wszechstronne właściwości lecznicze i kosmetyczne. Od dawna znano jego zastosowanie jako środka przeczyszczającego. Grecy i Rzymianie przypisywali mu działanie hamujące wypadanie włosów Indianie wierzyli, że miąższ aloesowy ma właściwości
odmładzające. O aloesach jako gatunkach dostarczających surowców leczniczych wspominali również autorzy najstarszych podręczników medycznych – Dioskurydes i Pliniusz Starszy, którzy wśród wielu wskazań zalecali stosowanie aloesu w chorobach skóry. Aloes od dawna jest wykorzystywany w medycynie ludowej do leczenia różnych chorób, a także jako składnik żywności, napojów i kosmetyków.
Badania naukowe informują o zawartości wielu bioaktywnych substancji należących do wtórnych
metabolitów roślin, takich jak związki polifenolowe,
szczególnie pochodne chromonu, antranoidy i pochodne pironu. Niektóre z nich wykazują właściwości
sprzyjające wszechstronnemu oddziaływaniu na ludzki
organizm, szczególnie współdziałaniu wielu bioaktywnych składników potęgujących efekt terapeutycznyaki jak działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające i przeciwdemencyjne. Pochodne chromonu obecne sąw postaci C-glikozylo pochodnych i ich estrów o dość silnych właściwościach przeciwutleniających, porównywalnych do α-tokoferolu (5) i pochłaniających promieniowanie ultrafioletowe. Wykazują one maksimum absorpcji w zakresie promieniowania UVB. Jednak aby spełniały funkcję fotoochronną, powinny być użyte w stężeniu nie mniejszym niż 10%.
Miąższ aloesowy w swoisty sposób reguluje mikroflorę przewodu pokarmowego, działając bakteriostatycznie na drobnoustroje chorobotwórcze i stymulująco na probiotyczne szczepy bakterii mlekowych.
Działa również jako łagodny środek rozwalniający,
pozwalający na likwidację przewlekłych zaparć poprzez unormowanie parcia i zawartości wody w kale.
Jak już wcześniej wspomniano, miąższ aloesowy jest przydatny w leczeniu wrzodów żołądka, wywoływanych najczęściej przez Helicobacter pylori, a jego prozdrowotne działanie polega na:
– łagodzeniu bólu (przeciwzapalne działanie kwasu salicylowego oraz antrachinonów i saponin,
buforowanie soków trawiennych),
– ułatwieniu trawienia pokarmów (enzymy),
– działaniu przeciwdrobnoustrojowym (antrachinony i kwas salicylowy),
– przyspieszonym gojeniu nadżerek i owrzodzeń
(saponiny, cynk, magnez).
W analogiczny sposób miąższ aloesu wspomaga leczenie tzw. zespołu jelita nadwrażliwego, choroby
Leśniowskiego-Crohna oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Miąższ aloesowy jest bardzo przydatny w profilaktyce, a także w leczeniu otyłości i cukrzycy. Niektóre jego składniki regulują wydzielanie insuliny,co skutkuje wyrównaniem poziomu cukru we krwi. Najistotniejszym z tych składników jest wapń (jednak minimalna ilość w diecie to 400 mg), który zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę, wpływa na ograniczenie syntezy kwasów tłuszczowych oraz aktywuje uwalnianie z komórek tłuszczowych nadmiaru triglicerydów. Oprócz wapnia istotny w regulacji metabolizmu wę-
glowodanów jest chrom, który współdziała z insuliną, powodując spadek poziomu cukru. Synergistycznie z chromem działa z kolei witamina B Fakt, że poziom cukru we krwi można regulować za pomocą miąższu z aloesu, potwierdzono w badaniach klinicznych przeprowadzonych w Indiach. Przebadano 5000 pacjentów (w tym 2/3 diabetyków) cierpiących na chorobę niedokrwienną serca. Wszyscy pacjenci zjadali codziennie 100 g świeżego miąższu aloesowego oraz 20 g klasycznego środka przeciw zaparciom używanego w medycynie indyjskiej. Po upływie 2 miesięcy poziom cukru we krwi (na czczo i po posiłku) tylko u 177 pacjentów nie powrócił do normy. Miąższ aloesowy reguluje przemiany cukrów w organizmie człowieka dzięki zawartości wapnia, chromu oraz kompletu witamin z grupy B.
Produkty aloesowe stosujemy w 1,2,3 etapie detoksykacji, dawkowanie jest dobierane po konsultacji.